Virdi Olmayanın Varidi olmaz.!

Standard

Ehl-i imâna dâim pâk gönüldür silâh
Zâhiri savm u salât, bâtını vird-i salâh.” (Sunullah Gaybî)

[İman sahipleri her zaman temiz bir kalple korunurlar. (Temiz bir kalbin varlığı) dışta oruç ve namazla, içte (ise istikâmet üzere tutan) devamlı zikirle (belli olur).]

İmanı korumak, aslında kalbi korumaktır. Çünkü iman kalpte olur. İmanın şartı olan marifet ve tasdik kalbin fiilidir. Kalbi yahut gönlü korumak ise onu temiz tutmakla, kirletmemekle, tezkiye etmekle mümkündür.

Kalp, ilâhi sıfatların tecelligâhıdır. Mümin, bu sıfatları müşahede ile Allah Tealâ’nın varlığına ve birliğine şahadet eden, kalp ile tasdikini böylece gerçekleştiren kişidir. Fakat nasıl üzeri tozlanmış, paslanmış, kararmış bir ayna kendisine yönelen görüntüleri yansıtamazsa, temiz olmayan bir kalp de ilâhi tecellileri yansıtamaz; bu sebeple de kâmil bir imanı barındıramaz.

Günahlar, dünya sevgisi, nefsin hevasına kapılmak, kalbi karartıp kirletir, onu iş göremez, ölü yahut hasta bir kalp haline getirir. Görüntü vermeyen bir aynanın ayna olmaktan çıkması gibi, ilâhi tecellileri alamayan imansız bir kalp de kalp değildir; Mehmet Akif’in dediği gibi “sinede yüktür”.

Şu halde temiz bir kalp, pak bir gönül, içinde Allah’a imandan başka bir şey olmayan, sadece sahibine tahsis edilmiş gönüldür. Allah Tealâ’ya böyle bir kalple iman edenler artık emniyettedir. Hiçbir şey onları korkutamaz, onlara zarar veremez. Çünkü Rabbü’l-Âlemîn’in dostluğuna ve korumasına nail olmuşlardır. Hülasa, mümini her türlü tehlikeden muhafaza eden silah, temizlenerek beytullah kılınmış bir kalp ve böyle bir kalple mümkün olan “kâmil iman”dır.

Temiz bir kalbin bâtındaki şartı “vird-i salâh”, yani mümini Allah’tan gafil olmaktan alıkoyan, onu istikamete ve kurtuluşa sevk eden devamlı bir zikirdir. Bir mürşidin denetiminde ve onun talimatı doğrultusunda ders yahut vazife olarak her gün yapılan; zamanı, usûlü, sayısı, şekli belirli özel zikirlere “vird” denir. Bu tarifi de kastedilmekle beraber beyit, “vird”in diğer manalarının çağrışım zenginliği üzerine kurulmuştur. Nitekim en genel manasıyla vird “devamlı bir zikir”dir. Böylece kalbin temizliği zikrin devamlılığına bağlanmıştır.

İkincisi “vird-i salâh” denilmekle kelime-i tevhid kastedilmiş, kalbin ancak “lâ ilâhe illallah” zikriyle tehlikelerden korunabileceği anlatılmak istenmiştir. Çünkü kelime-i tevhitte önce “lâ” diyerek bütün sahte ilâhlar, nefsin hevaları, dünyalık düşkünlükleri kalpten silinir, “illallah” diyerek de oraya sadece sahibi buyur edilir. Bu şekilde tasfiye etmekle, kişi bütün sahte mabutları kalbinden çıkarır ve en büyük tehlikeden, şirk tehlikesinden korunarak salâh bulur, gerçek manada mümin olur.

Şu halde vird veya sürekli zikir kalbi diri kılan hayatî bir mayî gibidir. Diri bir kalp zaten temiz bir kalptir, kalb-i selimdir. Canlılığını, ağacın çiçek açması gibi, ibadetlerle, amel-i salihle dışa vurur.

Mümin, güzel amellerle çiçek açmıyorsa zikirle kalbini yeterince besleyip kandırmıyor demektir. Elbette virdi olmayanın varidi olmaz. Çünkü virdi olmayanın kalbi olmaz.

T. Ziya ERGUNEL

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s