Peygamberlerin ve Evliyaların Şefaatı Yoktur…

Şefaat Beş Kısımdır  

Birincisi, insanları Haşir Meydanı’ndan kurtarmak içindir. Bu Hz. Peygamber (S.A.V)’e hastır.   

İkincisi, insanların hesapsız olarak cennete girmesi içindir. Bu da Hz. Peygamber (S.A.V)’e hastır.   

Üçüncüsü, ateş kendilerine vacip olmuş kişilere Hz. Peygamber (S.A.V) ve Allah-u Zülcelal’in istediği evliyalar şefaat yaparak onları ateşten kurtaracaktır.    

Dördüncüsü, cennet ehline derecelerinin daha yükselmesi için şefaat vardır.   

Beşincisi, günahkârlardan ateşe girmiş olanlar için Hz. Peygamber (S.A.V), diğer peygamberler, melaikeler ve onların mü’min kardeşleri onlara şefaat edip, cehennem ateşinden çıkaracaklardır.    Sonra Allah-u Zülcelal tek bir kelime-i tevhid söyleyen kulları şefaatsiz olarak cehennemden çıkaracak yalnız kafirler cehennemde kalacaktır.     

Enes b. Malik (R.A)’den rivayetle Hz. Peygamber (S.A.V) şöyle buyurmuştur:   “Bir cennetlik cehenneme doğru bakar ve orada birisine gözü ilişir. O adam bunu çağırarak:

“Beni tanıdın mı?” diye sorar.

Adam: “Hayır! Tanımadım sen kimsin?” der.

O: “Falan vakitte sen benden su istemiştin, bende sana vermiştim. İşte ben, o adamım.” der.

Bunun üzerine cennetlik: “Evet, hatırladım.” der.

Cehennemlik: “Ne olur, sende benim hakkımda şefaat et.” der.

Cennetlik durumu aynen Allah-u Zülcelal’e arzeder ve: “Beni bu adama şefaatçi kıl.” der. Allah-u Zülcelal’de onun şefaatini kabul eder ve adamın cehennemden çıkmasını emreder. Adam da cehennemden çıkar.” (Deylemi)   

Buradan anlaşılıyor ki imandan fazla olan birşey; gizli zikir, kalbin bir ameli, bir miskine şefkat etmek, sadık bir niyet gibi şeyler şefaatin sebebidir. Bunlar yoksa o kişiye şefaat de yoktur. Yani bir tek imanı olan, bu hasletleri yerine getirmeyen kimselerin işi Allah-u Zülcelal’e kalmıştır.Onlara peygamber ve evliyaların şefaatı yoktur. Evliyaların şefaat yapabilmesi için bir delili olması lazımdır. O delil de ibadettir. Peygamber ve evliyalar, “Ya Rabbi! Bu kişi imandan hariç bir hayır yaptı. Bu hayır sebebiyle ona şefaat etmek istiyoruz” diyecekler, Allah-u Zülcelal de onlara şefaat etmeleri için izin verecektir.

Eğer kişinin salih ameli hiç yoksa peygamber ve evliyaların ona şefaat etmek için bir delili olmayacaktır. 

Peygamberlerin, evliyaların ve meleklerin şefaatı vardır. Fakat buna güvenerek günah yapmamalıdır. Çünkü yapılan günahlar insanın imanının gitmesine sebep olabilir. İnsan günah yapa yapa imansız kalabilir. Özellikle ölüm anında, günah işlemekten zayıflayan iman ölümün ağırlığına dayanamayabilir.   

Bu şuna benzer. Bir insan kuyudan çok ağır bir kovayı yukarı çekmek istediğinde ipinin çok sağlam olması lazımdır ki ipi kopmasın. Eğer o kişi ipini bıçakla inceltmişse o ip kovayı taşımaz. Bunun gibi ölüm de çok ağır, çok zor bir olaydır. İnsan günah yapa yapa imanını zayıflatmışsa, imanı ölüm acısının ağırlığına dayanamaması ve şeytanın onu bu sırada imansız göndermek için verdiği vesveselere kanması sonucu gidebilir.

İmansız olan bir kişiye ise peygamberlerin ve evliyaların şefaatı yoktur.